متن پست قبل سخنانی است که حضرت قائم در هنگام ظهور به زبون میارن و خودشون رو اینگونه معرفی می کنن. یکی از اساتید می گفت حکمت پیاده روی اربعین و بزرگ جلوه دادنش این هست که همه مردم دنیا باید حسین رو بشناسن تا وقتی حضرت ظهور می کنن و خودشون رو بوسیله جد بزرگوارشون معرفی میکنن همه حضرت رو بشناسن.


اما یه سوال دیگه هم در اینجا می تونه مطرح بشه و اون اینکه چرا اصلا حضرت خودشون رو اینطوری معرفی می کنن؟ چرا خودشون رو بوسیله نسبشون با پیغمبر معرفی نمی کنن؟ در حالی که پیغمبر اسلام، هم در همه دنیا شناخته شده تر هستند و هم در دنیای اسلام مقبولیت بیشتری دارن. راستش وقتی به این قضیه فکر می کنم چند تا جواب به ذهنم میرسه: 


-اول اینکه: ماجرای کربلا و امام حسین و شهادت ایشان و یارانشون ظرفیت های بسیار زیادی هم از جنبه استدلالی داره و هم از جنبه احساسی و فطری. به نظرم برای کسی که اسلام رو نمی شناسه در اولین تماس ارتباط برقرار کردن با حادثه کربلا خیلی راحت تره تا مثلا بحث بر سر اثبات خلافت امیرالمومنین. حتما شما هم دقت کردین که ما براحتی یک دهه یا دو دهه به علاوه اربعین برای امام حسین عزاداری میکنیم در حالیکه در مورد باقی امامان معصوم این زمان خیلی محدودتر هست که به نظرم این هم دلیلی بر ظرفیت بالای این جریان و هم حکمت های آشکار و پنهان داره. تازه اگر بعدا هم دنبال دلایل علمی و استدلالی این جریان بره باز هم کلی حرف برای گفتن هست.


-نکته دوم اینکه: به نظرم در مقابل نگاهی که حضرت رو با شمشیری تصویر می کنن که میان و همه رو از دم تیغ می گذرونن معرفی حضرت بوسیله مظلوم کربلا که هرکسی میتونه براحتی این مظلومیت رو درک کنه و در اون بین علمای با انصاف و فرق مختلف اسلام هم اختلافی نیست پیام بسیار مناسبی هست. در ضمن یه جورایی بر حقانیت شیعه هم صحه گذاشته می شه. 


البته اینها کاملا نظر شخصی من و البته بدون مطالعه هست ولی به نظرم این که حضرت خودشون رو بوسیله امام حسین معرفی می کنن خیلی جای بحث و تفکر داره. اگر عالمی رو دیدم و ایشون حکمت این نوع معرفی رو بهم گفتن حتما همینجا با شما در میون میذارم.


امیدوارم همه ما زمان ظهور رو درک کنیم و در هنگام ظهور از یاران ایشان و در زمان غیبت از زمینه سازان ظهورشون باشیم.